Dawniej i dziś - Msza św. za poległych polskich żołnierzy pod Monte Cassino (Venafro) - 1944-2020

    Bitwa o Monte Cassino na zawsze już zapisała się w historii Polski i świata, jako jedna z najkrwawszych i najbardziej dramatycznych bitew II wojny światowej. Bitwy, w której bardzo duży udział mieli walczący bohatersko polscy żołnierze z 2. Korpusu Polskiego. My Polacy, wiemy jak wielkie to było poświecenie, i jak wiele polskiej krwi wsiąkło w ziemię wokół klasztoru. Ale wówczas wiedzieli o tym przede wszystkim, Ci, którzy tam walczyli i przeżyli. Oni - którzy podczas bitwy widzieli śmierć setek swoich kolegów - jako pierwszy oddali im hołd na - oddalonym o 25 km od Cassino - niewielkim cmentarzu komunalnym w Venafro.

Bateria Azeville (Batterie d'Azeville) - Azeville (Normandia)

     Pierwsze plany budowy Wału Atlantyckiego pojawiły się w niemieckim sztabie głównym już w drugiej połowie 1940 roku. Wówczas jednak plany te związane były bardziej z planowaną operacją Lew Morski, niż obroną plaż w północnej Francji. Nie zmienia to faktu, że właśnie wtedy naczelny wódz III Rzeszy podpisał dyrektywę nr. 16 - budowa kilku punktów oporu artylerii ciężkiej, która miała dominować na kanale La Manche. Tak powstały - odwiedzane dzisiaj przez tysiące turystów - mocno ufortyfikowane kompleksy baterii obrony wybrzeża: "Azeville", "Pernelle", "Crisbecq", "Longues-sur-Mer", "Merville", "Todt" i wiele innych. Większość baterii podlegała niemieckim siłom lądowym (Heeresküstenbatterie, w skrócie HKB), ale sporo podlegało także Kriegsmarine (Marineküstenbatterie, MKB). W tym poście poznacie pierwszą z nich - Heeresküstenbatterie "Azeville" 2./1261 (ex. 9./745).

"Po nich przyszedł potop" - David Irving

    O niezwykłej operacji - którą przeprowadzono w maju 1943 roku - z każdym rokiem wiemy coraz więcej. Jednak niemal każda kolejna praca związana z operacją "Chastise" (pl. "Chłosta") ujawnia nowe, interesujące kwestie. Większość książek - opisujących niezwykły rajd na zapory wodne brytyjskich bombowców - jest bardzo obszerna, ponieważ zawiera bardzo szczegółowy opis przygotowań do misji, jak i mnóstwo faktów związanych z jej przebiegiem. To zrozumiałe, bo materiałów archiwalnych na ten temat jest bardzo dużo. Tym bardziej może dziwić fakt, że tak znany pisarz, jak David Irving, napisał zaledwie 127-stronicową książkę na ten temat. Co zatem mogło wpłynąć na ten fakt? Moim zdaniem trzy istotne sprawy. Po pierwsze, autor pracował wówczas nad zupełnie innym zagadnieniem. Po drugie, niemal w tym samym czasie ukazała się znakomita książka Jamesa Hollanda - "Niszczyciele zapór. Nalot na zapory, 1943 rok" - która wyraźnie wyróżnia się na tle innych prac związanych z tą operacją, a po trzecie... Irving napisał o tym już w 1973 roku na łamach londyńskiego dziennika "The Sunday Express". Nasuwa się zatem pytanie, czy warto sięgnąć po jego pracę? Oczywiście, że tak, z przynajmniej kilku powodów. Zapraszam do ich poznania. 

Muzeum motoryzacji (August Horch Museum) - Zwickau (Saksonia)

    Niemieckie muzea kryją w sobie wiele znakomitych eksponatów. Oczywiście prym pod tym względem wiodą te w centralnej i zachodniej części kraju, ale i w dawnej Niemieckiej Republice Demokratycznej znajdziemy niesamowite zbiory. Początkowo, kolekcje w tej części Niemiec - będącej po II wojnie światowej w radzieckiej strefie okupacyjnej - z wiadomych względów były bardzo ubogie. Wszystko zmieniło się po zjednoczeniu Niemiec w 1990 roku, dzięki czemu dzisiaj i tutaj możemy podziwiać wspaniałe zbiory placówek muzealnych. Jednym z takich miejsc, jest bez wątpienia August Horch Museum w Zwickau. Znajdujące się pomiędzy autostradami nr. 4 i 72 muzeum, to gratka przede wszystkim dla fanów motoryzacji, ale nie tylko😉. Otóż w przestronnych pomieszczeniach poznacie historię niemieckiej motoryzacji związanej z markami Horch, Audi, DKW i IFA, oraz zobaczycie niezwykłe i piękne samochody.

Cztery pierścienie oznaczają cztery zrzeszone firmy: Audi, DKW, Horch i Wanderer.

Pomnik upamiętniający załogę amerykańskiego bombowca B-17 "Flying Fortress" (s/n: 42-32079 "Jayhawk") - Lisse (Holandia południowa).

      Od lądowania na plażach w Normandii, minęły już nieco ponad trzy miesiące. W pierwszej połowie września 1944 roku, Naczelny Dowódca Alianckich Ekspedycyjnych Sił Zbrojnych w Europie Dwight Eisenhower oświadczył, że nie potrzebuje już korzystać z "codziennych usług" amerykańskiej 8. Armii Powietrznej we Francji. To oznaczało tylko jedno - powrót do druzgocących nalotów na miasta, i fabryki znajdujące się na terytorium III Rzeszy. Wszyscy dowódcy alianccy czekali na tą decyzję z niecierpliwością, bowiem przez ostatnie miesiące wyraźnie było widać, że Niemcy "odetchnęły" i ponownie przejawiają chęć walki. Zmienić to miały wyniszczające naloty alianckie, które miały zostać przeprowadzane przez 8. i 15. Armię Powietrzną Stanów Zjednoczonych, oraz brytyjskie Bomber Command. Niestety, misje te, dla wielu młodych amerykańskich lotników miały być ostatnimi w ich życiu. Poznajcie historię jednej z takich załóg....