Pomnik Wojen Indochińskich (fr. Mémorial des Guerres en Indochine), Fréjus - czyli Polacy walczący w I wojnie indochińskiej

    Nie każdy wie, że na odległym Półwyspie Indochińskim w południowo-wschodniej Azji, w XX wieku walczyli i umierali Polacy. Choć oficjalnie w konflikt indochiński, Polska została wciągnięta pod koniec lat 50-tych ubiegłego wieku, to polscy obywatele - ochotniczo, z przymusu lub wykonując rozkazy przełożonych - przybywali i walczyli tam przynajmniej od 1941 roku. Co ciekawe, walczyli oni (zwłaszcza podczas I wojny indochińskiej w latach 1946-1954) po obu stronach konfliktu - w szeregach Francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego i komunistycznej Demokratycznej Republiki Wietnamu. Jakie były powody takich decyzji? Ilu w tych armiach było naszych obywateli, a ilu naturalizowanych Polaków? W jakich jednostkach walczyli? Ilu z nich zginęło i kiedy? Jak wielu powróciło? i wreszcie - dlaczego temat ten jest tak mało znany w Polsce? Na te i inne pytania postaram się odpowiedzieć Wam w tym artykule....

Pomnik Wojen Indochińskich (fr. Mémorial des Guerres en Indochine) we Fréjus.

Barokowy Pałac Lembeck - Lembeck koło Dorsten (Zagłębie Ruhry)

    Zagłębie Ruhry (niem. Ruhrgebiet) jest największym obszarem metropolitarnym w Niemczech i jednym z największych regionów przemysłowych w Europie. Pomimo tego, ten gęsto zaludniony region, również może się poszczycić wspaniałą naturą i zabytkami architektury. Samych zamków i pałaców - które w niemal nienaruszonym stanie przetrwały setki lat - jest dookoła dziesiątki. Co ciekawe, wiele z nich otoczonych jest ze wszystkich stron wodą, przez co nazywane są pałacami wodnymi (nie. Wasserschloss). Na uwagę zasługują m. innymi: Pałac Borbeck, Pałac Wittringen, Pałac Herten i Pałac Lembeck. W tym poście przedstawię Wam historię tego ostatniego i burzliwe losy jego właścicieli....

Główny budynek pałacu Lembeck widziany od strony ogrodu (Fot. zbiory autora)

Park Muzeum Militarnego we Francji (fr. Musée Militaire Park France, w skrócie MM Park France) - La Wantzenau (Alzacja)

    Podczas swoich wieloletnich podróży po Europie, byłem świadkiem zamknięcia i likwidacji przynajmniej czterech dużych placówek muzealnych poświęconych II wojnie światowej. Powody takich decyzji i losy ich niezwykłych kolekcji były różne. Np. do zamknięcia holenderskiego Muzeum Świadków Naocznych Wojny, na pewno przyczyniła się zuchwała kradzież, której łupem padła spora część unikatowej kolekcji. Do zamknięcia muzeum w Belgii i dwóch placówek we Francji, przyczyniała się zapewne ich słaba kondycja finansowa, co - akurat przy wzroście zainteresowania tą tematyką - może trochę dziwić. No ale cóż, tak czasami w życiu bywa, choć nie ukrywam, że ja osobiście zawsze ubolewam nad tym. Na szczęście są też miejsca, gdzie podobne muzea powstają i "mają się dobrze". I tutaj także byłem świadkiem kilku takich historii. Mam tutaj na myśli przede wszystkim holenderskie Muzeum Bazy Lotniczej Deelen, które miałem przyjemność - dzięki życzliwości właścicieli - zwiedzić jeszcze w trakcie jego tworzenia, Muzeum Pancerne w Kłaninie, czy MM Park France w La Wantzenau. Moje serce się raduje, kiedy słyszę takie informacje i widzę, z jaką pasją Ci wszyscy ludzi dążą do realizacji swoich marzeń i celów. Dlatego też chętnie tam zaglądam, nierzadko spędzam wiele godzin i namawiam do odwiedzania tych niezwykłych miejsc. Dzisiaj zapraszam Was do niezwykłego prywatnego muzeum otwartego w 2017 roku we francuskiej Alzacji....

Park Muzeum Militarnego we Francji (fr. Musée Militaire Park France).

Francuski obóz internowania (Camp de Rieucros) - Mende (Lozère)

     Podwaliną powstania obozów internowania na terenie południowej Francji, były te punkty tworzonych wówczas dekretów, które skierowane były przeciwko cudzoziemcom zagrażającym bezpieczeństwu państwa. Seria dekretów miała powstrzymać legalną i karać nielegalną migrację, z której słynęła wówczas Francja. Chodziło głównie o to, aby zapobiec napływowi obcokrajowców z przeszłością kryminalną lub tych, którzy podejrzani byli o jakąkolwiek działalność przestępczą zagrażającą krajowi i jego obywatelom. Stąd też pomysł, aby tą kategorię cudzoziemców kierować do specjalnych ośrodków, w których będą odizolowani od społeczeństwa i nad którymi będzie można sprawować całkowitą kontrolę. Pierwszym z takich miejsc, był obóz w Rieucros, którego historię powstania i funkcjonowania chcę Wam tutaj przedstawić.

Po lewej budynek administracji obozowej, po prawej miejsce, gdzie stały baraki (Fot. zbiory autora).

Dawniej i dziś - Niemieccy żołnierze Wehrmachtu pozują przy fontannie w Parku Dracy w okupowanym Dijonie. 1940/1942-2024

    22 czerwca 1940 roku wieczorem, przedstawiciele III Republiki Francuskiej i III Rzeszy Niemieckiej podpisali zawieszenie broni, które weszło w życie trzy dni później - 25 czerwca 1940 r. Najwyższe władze "rozdartej" na pół Francji zaczęły tworzyć bilans strat i zysków, jakie wynikały z tego faktu. Dla jednych - głównie dla rządu Vichy marszałka Pétaina - nastał czas współpracy z okupantem, dla drugich natomiast - zwłaszcza dla lokalnych władz w strefie okupacyjnej - zaczął się trudny czas związany z aneksją i wprowadzonym rygorem. Byli jeszcze Ci trzeci - niemieccy najeźdźcy - dla których pierwsze dwa lata pobytu w Zone occupée (niem. Besetzes Gebiet) było czasem niemal "wakacyjnym". Tak było zwłaszcza w dużych miastach, takich jak Dijon....