niedziela, 13 lutego 2022

"Die Heeresversuchsstelle Kummersdorf 1874-1945 cz. 1 i 2" - Wolfgang Fleischer

   III Rzesza i rozpętana przez nią II wojna światowa, to przede wszystkim dziesiątki milionów cierpiących i tracących swoje życie istnień ludzkich. To prawie sześć lat (a wliczając w to okres przedwojenny, jeszcze więcej lat) niewiarygodnych zbrodni przeciwko ludzkości, eksperymentów przeprowadzanych na ludziach i sadystycznych wizji. Jednak czas ten, to także wszelkiego rodzaju eksperymenty, badania i techniki, które pozwoliły na rozwój dziedzin i badań z nimi związanych. Badań i wynalazków, z efektów których, niejednokrotnie korzystamy po dziś dzień.
   W każdej epoce znajdą się też ludzie o ponadprzeciętnych talentach i umysłach, którzy wykorzystywani są w różny sposób przez rządy swoich państw i wpływowych ludzi. Matematycy, chemicy, fizycy, agronomowie, astronomowie, ekonomiści, specjaliści nauk medycznych i wielu innych, miało nieoceniony wkład w rozwój wielu dziedzin w nazistowskich Niemczech. To samo tyczy się inżynierów i wynalazców, którzy doprowadzili do odkrycia, powstania, czy też udoskonalenia wielu maszyn lądowych, powietrznych, nawodnych i podwodnych, pojazdów i ich zastosowań oraz dziesiątek tysięcy najróżniejszych przedmiotów. To, do czego zostały potem wykorzystane, to już niestety inna sprawa....
   Ich opracowanie, wynalezienie i udoskonalenie, nie byłoby możliwe, gdyby nie miejsca, gdzie owym ludziom stworzono doskonałe warunki do pracy. Tak powstały wszelkiego rodzaju laboratoria, placówki naukowe, warsztaty, a nawet wielkie tereny, gdzie przeprowadzano testy. Jednym z takich właśnie ważnych miejsc, stały się w owym czasie poligony wojskowe. Każdy, kto choć trochę interesuje się I lub II wojną światową wie, że bez takich miejsc, nie byłoby możliwe wprowadzenie do produkcji seryjnej samochodów, motocykli, samolotów, czołgów, czy armat, a armie Hitlera nie miały by na wyposażeniu znakomitych dział przeciwpancernych 7,5 cm PaK 40 (niem. Panzerabwehrkanone 40), czy chociażby czołgów typu "Panther", "Tiger I" i "Tiger II". Świat nie poznałby także tych wynalazków, które w momencie kapitulacji były dopiero w fazach testów, a które w wielu przypadkach znacznie przyśpieszyły prace związane nad nimi w innych krajach po wojnie.
   Jednym z takich właśnie miejsc w Niemczech, które przetrwało do dnia dzisiejszego - a kojarzone jest z III Rzeszą Hitlera i jego paladynów - jest wojskowy ośrodek badawczy (lub jak kto woli wojskowe centrum badawcze) w Kummersdorf (niem. Die Heeresversuchsstelle Kummersdorf) w Brandenburgii. W naszym kraju, trudno jest znaleźć książki i materiały związane z tym miejscem i które zaspokoiłyby naszą ciekawość. Dlatego też, chciałbym Wam przedstawić książki wydane w języku niemieckim, których w moich licznych zbiorach nie mogło zabraknąć - "Die Heeresversuchsstelle Kummersdorf 1874-1945 cz. 1 i 2" - Wolfganga Fleischera.

poniedziałek, 7 lutego 2022

Dawniej i dziś - wejście do groty, gdzie znajdowały się ciała członków francuskiego ruchu oporu - Fort Penthièvre (Saint-Pierre-Quiberon, Bretania) 1945-2021

   Nie będę tutaj opisywał całej historii Fortu Penthièvre, ponieważ znajdzie się ona w osobnym poście i w innym cyklu. Dziś mamy zdjęcie z cyklu Dawniej i dziś i tego się trzymajmy.😉
   Wspomnę jedynie, że fort pochodzi z połowy XVIII wieku, a decyzję o jego budowie podjął ówczesny gubernator Bretanii książę Penthièvre - admirał Louis Jean Marie de Bourbon. Zbudowana w najwęższym punkcie półwyspu warownia, miała bronić dostępu na półwysep i - w razie konieczności - służyć, jako więzienie. Jako miejsce przetrzymywania więźniów, czy jeńców wojennych, fort wykorzystywano dosyć często. 
   Dzisiaj przedstawię Wam miejsce i historię zbrodni, popełnionej przez żołnierzy Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej w lipcu 1944 roku na francuskim wybrzeżu.

niedziela, 30 stycznia 2022

Dawniej i dziś - wieża dowodzenia i kierowania ogniem Nadbrzeżnej Baterii Marynarki "Karola", wybudowanej na wyspie Île de Ré. 1945-2021

   Nadbrzeżna Bateria Marynarki "Karola", wybudowana na francuskiej wyspie Île de Ré (niem. Marine-Küstenbatterie "Karola"), stanowiła część potężnego Wału Atlantyckiego. Stacjonujący tam 4./282 Batalion Artylerii Morskiej - obsługujący dwie wieże baterii, wyposażone w potężne działa 20,3 cm SK C/34 (L/60) - miał chronić przede wszystkim strategiczny port w La Rochelle.
   Ciekawostką jest to, że wybudowane tam obiekty są rzadkością, jeśli chodzi o fortyfikacje Wału Atlantyckiego. Ich oryginalność polegała również na tym, że niemiecka marynarka wojenna (niem. Kriegsmarine) i wojska lądowe (niem. Heer), stacjonowały w tym samym niemal miejscu i wspólnie wykorzystywały potężne stanowisko kierowania ogniem (niem Leitstand) słynnej wieży zwanej "Karola Tour" (według nomenklatury niemieckiej armii: bunkier typu 5497 i schron dowodzenia S497). Zapewne nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że ta sytuacja, doprowadziła do podziału obu znajdujących się tam baterii - Marine-Küstenbatterie "Karola" (Stützpunkt Ro* 429) i Heeres-Küstenbatterie "Kora" (Stützpunkt Ro 425).

środa, 26 stycznia 2022

"Der Westwall. Geschichte und Gegenwart" - Jörg Fuhrmeister

   Kiedy w 1938 roku nazistowska propaganda po raz pierwszy pokazała światu zachodnie fortyfikacje, te były dopiero w początkowej fazie budowy. Realizowano wówczas tzw. Program Pionierski (niem. Pionier-Programm czasami nazywany też Grenzwacht-Programm), który przewidywał budowę wielu głównych puntów oporu. Nie przeszkodziło to jednak, ani ministrowi propagandy Josephowi Goebbelsowi, ani tym bardziej Adolfowi Hitlerowi na nazwanie tych fortyfikacji "ścianą zachodnią" lub "najpotężniejszym murem wszechczasów".
   Co ciekawe - przysparzająca coraz większych kłopotów finansowych i materiałowych potężna inwestycja - była wówczas nazywana "Linią Todta" (od nazwiska niemieckiego inżyniera, inspektora niemieckich dróg, Urzędu Techniki i osoby odpowiedzialnej za budowę umocnień). Termin Wał Zachodni (niem. Westwall) zaczął oficjalnie obowiązywać dopiero pod koniec 1938 roku, po zaprezentowaniu - nakręconej na jego temat - kroniki filmowej przez narodowosocjalistyczną propagandę i po październikowym artykule w Neues Wiener Tagblatt (gazeta ukazała się 28 października 1938 r. a tytuł artykułu brzmiał: "Mężczyźni z Westwallu na wakacjach"). Sam Führer, nazwy Westwall użył publicznie po raz pierwszy 14 maja 1939 roku, podczas inspekcji fortyfikacji. Od tego czasu, nazwa ta nieprzerwanie obowiązuje do dnia dzisiejszego (choć kraje alianckie używają również nazwy Linia Zygfryda) i występuje m. innymi w wielu publikacjach książkowych. Jedną z nich jest znakomita praca historyka regionalisty Jörga Fuhrmeistera - "Der Westwall. Geschichte und Gegenwart" (Mur Zachodni. Historia i teraźniejszość), którą chciałbym Wam tutaj polecić.

niedziela, 23 stycznia 2022

Podpułkownik Frederick Eliphaz Smith - dramat 77. Dywizji Piechoty i bohaterska śmierć w argońskim lesie (z cyklu "Odznaczeni Medalem Honoru").

    "Nie ma miłości większej niż ta, gdy ktoś oddaje życie za swoich przyjaciół".
 
Jana 15:13                                      
 
   Tym wersetem biblijnym chciałbym rozpocząć opowieść o kolejnym człowieku, który podjął decyzję, aby oddać to, co miał najcenniejszego, aby ratować życie swoich przyjaciół. Decyzję, którą musiał podjąć w jednej chwili, zdając sobie jednocześnie sprawę, jakie będą jej konsekwencje. 
   Chciałbym Wam tutaj przedstawić, bohaterską postawę podpułkownika Fredaericka Eliphaza Smitha z amerykańskiej 77. Dywizji Piechoty, który zginął 29 września 1918 roku, ratując swoich towarzyszy. Podpułkownik Smith, za swój bohaterski czyn, został pośmiertnie odznaczony najwyższym odznaczeniem wojskowym w Stanach Zjednoczonych - Medalem Honoru Kongresu.