sobota, 16 marca 2019

"Bilans Krzywd. Jak naprawdę wyglądała niemiecka okupacja Polski" - Dariusz Kaliński


   Książka, którą chcę Wam dzisiaj zaprezentować jest próbą oszacowania strat i pokazania brutalności, jakie poniosła i doświadczyła Polska i jej ludność podczas napaści i okupacji przez wojska niemieckie.

   "Rozgłaszali, że podejmują sprawiedliwą wojnę o należne im i podstępem wykradzione ziemie. Wyśmiewali "słowiański rozgardiasz", utrzymując, że podludzie ze Wschodu tylko od nich mogą nauczyć się prawdziwej kultury. Kłamali. Z Niemiec nie przynieśli cywilizacji, ale ludobójstwo.
   Prawie sześć milionów obywateli zabitych w toku działań wojennych, wyłapywanych na ulicach i mordowano jak zwierzęta, zagłodzonych, zesłanych do obozów, których jedynym celem była eksterminacja. Grabież majątku narodowego, destrukcja miast, zawłaszczenie kultury. Niewolnicza praca, wyniszczanie świadomości i plany zagłady całego polskiego narodu. Ogrom nierozliczonych krzywd wymyka się ocenie i opisowi".

czwartek, 7 marca 2019

Dawniej i dziś - chłopcy z Deutsches Jungvolk podczas uroczystości w opactwie w Quedlinburgu. 1936-2018

Ruch muzyczny młodzieży niemieckiej na murze Opactwa w Quedlinburgu z okazji 1000-lecia śmierci Henryka I Ptasznika.
   Opactwo w Quedlinburgu, to wyjątkowe miejsce z kilku powodów. Po pierwsze, dlatego, że ten IX-wieczny dawny klasztor kanoniczek jest bardzo ładny i duży. Po drugie dlatego, że jego historia jest bardzo złożona - w średniowieczu stanowiło ważne centrum polityczne i kulturalne (jego szczegółowy opis znajdziecie w osobnym poście). Po trzecie - choć może to dziwić - było to również znaczące miejsce dla Heinricha Himmlera....
   Opactwo powstało w 936 roku. Nie był to przypadek. Inicjatorką jego powstania była Matylda Westfalska - wdowa po królu Niemiec z dynastii Ludolfingów Henryku I Ptaszniku, który zmarł 2 lipca 936 roku. Wcześniej zabudowania te były jego główną siedzibą. Matylda postanowiła zatem, aby jego ciało spoczęło w tamtejszej kaplicy, która stała się prezbiterium większego kościoła św. Serwacego.
   2 lipca 1936 roku w tysięczną rocznicę śmierci Henryka I Ptasznika w całym mieście zorganizowano wspaniałe uroczystości. Do opactwa przyjechali m. innymi Reichsführer-SS Himmler, Reichsernährungsminister Richard Walter Darre, Reichsleiter Philipp Bouhler, Reichsinnenminister Dr. Wilhelm Frick, Dr. Robert Ley, Dr. Hans Frank i osobisty fotograf Hitlera Heinrich Hoffmann, który miał uwiecznić to wydarzenie na kliszy swojego aparatu. Kilka dni wcześniej Himmler nakazał przeprowadzić w kaplicy szczegółowe badania szczątków Henryka I. Wszystko dlatego, że szef SS, Gestapo i policji niemieckiej wierzył, że jest kolejnym wcieleniem króla Henryka I.
   Na zdjęciu archiwalnym widzimy młodych chłopców z Deutsches Jungvolk - organizacji podlegającej Hitlerjugend, którzy brali udział w uroczystościach. Zrzeszała ona chłopców w wieku od 10 do 14 lat, wpajając im ideologię nazistowską oraz rasistowską wizję aryjskiej wyższości rasowej.

   Oba zdjęcia pochodzą ze zbiorów autora.

wtorek, 5 marca 2019

Pomnik upamiętniający porucznika Roberta Levy-Fleur'a (1886-1914) - Spincourt (Grand East).

   Pomnik, jaki chciałbym Wam dzisiaj zaprezentować, jest inny od pozostałych. Przede wszystkim nie upamiętnia konkretnej bitwy, ani też nie jest poświęcony poległym mieszkańcom danej miejscowości. Pomnik upamiętniający porucznika Roberta Levy-Fleur'a poświęcony jest wyłącznie jemu. Został również postawiony z inicjatywy jego zrozpaczonej matki.

   Robert Levy-Fleur pochodził z rodziny lotaryńskich przemysłowców, którzy w 1871 roku przybyli do Charleville w Ardenach. Jego ojciec był szanowanym urzędnikiem. Wraz z żoną Lucy bardzo się ucieszyli z narodzin - 10 grudnia 1886 roku - swojego syna. Zgodnie dali dziecku na imię Pierre Auguste Robert.

środa, 27 lutego 2019

"Krwawy śnieg. Wspomnienia żołnierza Wehrmachtu z frontu wschodniego" - Günter K. Koschorrek


   Książka "Krwawy śnieg. Wspomnienia żołnierza Wehrmachtu z frontu wschodniego" to relacja żołnierza służącego w 24. Dywizji Pancernej, który natychmiast po zakończonym szkoleniu trafił na front wschodni. Günter Koschorrek rozpoczyna swoją przygodę w wieku osiemnastu lat, kiedy to został wysłany pociągiem w ramach uzupełnień do Stalingradu. Był 18 października 1942 roku. Pełen zapału młody Niemiec ma tylko jeden cel - walczyć za III Rzeszę i Führera. Jest to dramatyczna relacja człowieka, który począwszy od Stalingradu przeszedł setki kilometrów, aby na własnej skórze przekonać się o brutalności wojny, jaką rozpętał jego ukochany Adolf Hitler. Walcząc W Rumunii, Polsce i Prusach Wschodnich wykazał się niezwykłą odwagą i bohaterstwem. Był w tym czasie aż pięciokrotnie ranny i wielokrotnie odznaczany. Przydzielony w późniejszym czasie do słynnego Korpusu Pancernego Großdeutschland, doczekał końca wojny na terenach Sudetów. Wzięty do niewoli przez żołnierzy amerykańskich, został przekazany Rosjanom, którzy takich, jak on zsyłali na Syberię. jedynie dzięki własnej determinacji i pomysłowości zdołał uniknąć losu, jaki spotkał dziesiątki tysięcy jego frontowych towarzyszy. Dzięki temu przeżył, powrócił do domu, starał się powrócić do normalnego życia i opisać swoje przeżycia w niniejszej książce.

poniedziałek, 25 lutego 2019

Dawniej i dziś (Monachium, Bawaria) - Tablica pamiątkowa poświęcona poległym w puczu monachijskim w Felderrnhalle. 1943-2019


   Na zdjęciu archiwalnym, widzimy tablicę pamiątkową poświęconą poległym uczestnikom nieudanej próby przeprowadzenia zamachu stanu w Republice Weimarskiej w nocy z 8 na 9 listopada 1923 roku. Głównymi inicjatorami puczu monachijskiego byli Adolf Hitler i generał Erich Ludendorff. Rankiem 9 listopada 1923 roku, tłum uzbrojonych puczystów maszerował ulicami Monachium. Większość przebytej drogi przebiegła dosyć spokojnie, dopiero kiedy zbliżali się do budynków rządowych i Feldherrnhalle znajdującym się na Odeonsplatz napotkali trudności. Na Residenzstrasse czekała na pewnych siebie puczystów uzbrojona policja, która zablokowała im drogę. Hitler, rozkazał uzbrojonym w karabiny maszynowe policjantom złożyć broń i ustąpić z drogi. Ci - ku zaskoczeniu przywódców puczu - zignorowali ten rozkaz, wycelowali do czołowej kolumny i otworzyli ogień. Jeden z pierwszych zabitych - Max Erwin von Scheubner-Richter - upadając, przewrócił Hitlera, który zwichnął przy upadku bark. Ciężko ranny został także Hermann Göring. Po krótkiej wymianie ognia, okazało się, że zginęło szesnastu puczystów i czterech policjantów. Część ocalałych została aresztowana, a część zbiegła z miejsca zdarzenia.

   Dziesięć lat później, kiedy naziści doszli do władzy, Hitler postanowił uczcić swoich poległych kompanów. 8 listopada 1933 roku w Bürgerbräukeller - miejscu, skąd wymaszerowali na ulicę puczyści - przemówił do członków partii. Wspomniał także poległych szesnastu towarzyszy, których postanowiono upamiętnić tablicą pamiątkową zamocowaną w południowej ścianie Feldherrnhalle. Od tego dnia przy tablicy dwóch członków SS pełniło wartę honorową, a przechodnie zobowiązani zostali do oddawania honorów poległym poprzez hitlerowskie pozdrowienie.
   W listopadzie 1935 roku, wszyscy polegli w puczu zostali ekshumowani, a ich szczątki przeniesiono do Feldherrnhalle, gdzie odbyły się główne uroczystości pogrzebowe. Następnie udekorowane flagami trumny, zostały przetransportowane do Świątyni Honoru (niem. Ehrentempel) i złożone w krypcie pod szesnastoma kolumnami, w szesnastu sarkofagach opatrzonych imieniem i nazwiskiem.
   5 lipca 1945 roku żołnierze amerykańscy, odnaleźli wejście do podziemi i usunęli sarkofagi. Odszukano i poinformowano rodziny zmarłych, które mogły zabrać szczątki i pochować je ponownie w miejscu przez siebie wybranym.
   9 stycznia 1947 roku, oba budynki (w każdym było osiem sarkofagów) zostały wysadzone w powietrze przez wojska amerykańskie. Resztki kolumn wykorzystano, jako materiał stosowany przy produkcji klocków hamulcowych w miejskich autobusach, oraz jako materiał budowlany wykorzystany przy odbudowie galerii sztuki. Sarkofagi natomiast zostały przetopione, a powstały z nich stop wykorzystano później przy naprawie tramwajowych linii elektrycznych w mieście.
   Ciekawostką jest, że w 1990 roku odkryto pod fundamentami obu Świątyni Honoru inną piwnice, której nie znaleźli amerykańscy żołnierze.
   Dziś możemy zobaczyć jedynie porastające chwastami fundamenty, oraz małą tabliczkę informacyjną, która opisuje dawne przeznaczenie obu budowli.

Na tablicy, przy której stoi dwóch SS-manów umieszczono (alfabetycznie) nazwiska szesnastu poległych:

Alfarth, Felix - handlowiec, któremu Hitler poświęcił sporo miejsca w pierwszej części Mein Kampf.
Bauriedl, Andreas - handlowiec, jeden z pierwszych członków w NSDAP.
Casella, Theodor - urzędnik bankowy, weteran I wojny światowej.
Ehrlich, William - weteran I wojny światowej, jeden z pierwszych członków w NSDAP.
Faust, Martin - handlowiec i urzędnik bankowy, weteran I wojny światowej.
Hechenberger, Anton - ślusarz, członek Reichswehry, NSDAP, także członek 6. kompanii monachijskiego pułku SA.
Körner, Oskar - kupiec i polityk, weteran I wojny światowej, szef działu reklamy w NSDAP.
Kuhn, Karl - kelner pracujący do 1914 roku w Londynie, weteran I wojny światowej.
Laforce, Karl - inżynier i pracownik ubezpieczeniowy, członek NSDAP i SA.
Neubauer, Kurt - weteran I wojny światowej, adiutant gen. Ericha Ludendorffa.
von Pape, Klaus - kupiec, bliski współpracownik Hitlera.
von der Pfordten, Theodor - radca Sądu Najwyższego Bawarii.
Rickmers, Johann - weteran I wojny światowej w randze porucznika.
von Scheubner-Richter, Max Erwin - kwatermistrz NSDAP.
von Stransky-Griffenfeld, Lorenz - inżynier elektromechanik, weteran I wojny światowej.
Wolf, Wilhelm - kelner z zawodu, weteran I wojny światowej.

Zdjęcie archiwalne pochodzi ze zbiorów autora.